| < Grudzień 2018 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            
sobota, 27 lutego 2016
 

 

ks. Manfred Uglorz

Jezus Chrystus i Kościół Boży w refleksji teologicznej apostoła Pawła, Wydawnictwo Warto, Dzięgielów 2015

Format A5, stron 258

      Teologia apostoła Pawła jest głównie świadectwem o zbawczym dziele Boga w Jezusie Chrystusie, a więc ma wymiar chrystologiczny i soteriologiczny. Podmiotem działania Boga jest człowiek, którego Bóg powołuje przez Jezusa Chrystusa i wciela go do społeczności swojego ludu, którym jest Kościół Boży.

      Apostoł Paweł w barwnych i dynamicznych mowach misyjnych kreślił obraz Chrystusa ukrzyżowanego (Ga 3, 1). Niczego innego nie pragnął, jak tylko zwiastować Chrystusa, którego kiedyś prześladował w Jego wyznawcach, a po przeżyciu chrystofanii pod Damaszkiem stał się Jego gorliwym sługą i apostołem.

    

       Do głębi przejmujące jest wyznanie apostoła: „Biada mi, jeślibym nie zwiastował ewangelii” (1 Kor 9,16c). Przedstawienie refleksji teologicznej apostoła Pawła bez chrystologii nie tylko byłoby niepełne, ale przede wszystkim nieprawdziwe i wypaczone.

       Niewątpliwie apostoł Paweł wniósł wiele do chrystologii czasów apostolskich. Nie jest jednak jej twórcą, bowiem myśl na temat osoby i dzieła Jezusa Chrystusa powstała w pierwotnym Kościele chrześcijańskim bezpośrednio po zmartwychwstaniu Jezusa. Była ona odpowiedzią na pytanie, które wymagało odpowiedzi: Kim właściwie był Jezus z Nazaretu? Mogła ona powstać jedynie na gruncie wspomnień przeżyć uczniów Jezusa, słów Mistrza, przede wszystkim roszczeń Jezusa, które uczeni w Piśmie uważali za bluźnierstwo, wymagające przykładnego ukarania. Liczne odwoływania się apostoła Pawła i jego uczniów do starochrześcijańskich hymnów i wyznań świadczą, że od samego początku istnienia Kościoła dynamicznie rozwijała się w nim myśl chrystologiczna.

      Kościół chrześcijański nierozerwalnie związany jest z Chrystusem. Jest wynikiem historycznego procesu, który zakotwiczony jest w osobie ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa. Kon­­tynuuje on zbawcze dzieło Chrystusa i jest wyrazem jego obecności w świecie. Według apostoła Pawła Kościół chrześcijański jest Kościołem Bożym, co znaczy, że jest Kościołem świętych czasów ostatecznych. Paweł myśl tę przejął z pierwszego Kościoła, założonego w Dzień Pięćdziesiątnicy w Jerozolimie (Dz 2, 1nn), a tytuł ten przeniósł na wszystkie inne Kościoły lokalne, które on i inni zakładali na terenie rozległego obszaru Cesarstwa Rzymskiego. Obdarzając wszystkie Kościoły lokalne tytułem Kościół Bo­ży, wyraził myśl o jedności Kościoła Jezusa Chrystusa.

      Książka pt. Chrystus i Kościół Boży w refleksji apostoła Pawła składa się więc z dwóch części.

      Pierwsza poświęcona jest Chrystusowi. Część ta składa się z dwóch rozdziałów (1. Jeden Pan, Jezus Chrystus; 2. Krzyż Jezusa Chrystusa). Jest w niej mowa o osobistym stosunku Wielkiego Apo­stoła do Chrystusa, o tytułach chrystologicznych, przy pomocy których usiłowano opisać tajemnicę Chrystusa, o związku Pawłowej myśli chrystologicznej z chrystologią pierwszych lat istnienia Kościoła chrześcijańskiego i o osobistym wkładzie św. Pawła do chrystologii Kościoła apostolskiego. Ta ostatnia myśl omówiona została w 2. rozdziale.

      W drugiej części jest mowa o Kościele Bożym (3. Kościół Boży), jego powstaniu i związku z Panem Kościoła, Jezusem Chrystusem. Zostały w niej też omówione obrazy, jakimi posługuje się św. Paweł, opisując Kościół Boży. Mowa jest też o strukturze Kościoła w czasach apostoła Pawła, ale także bezpośrednio po śmierci Wielkiego Apostoła.

Z przedmowy

09:58, mku841 , Moje książki (2012 -
Link
poniedziałek, 18 stycznia 2016
   

 

Ks. Manfred Uglorz, Dzień się przybliżył, Wydawnictwo „Warto”, Dzięgielów 2015 (Format A5, stron 355)

II rząd perykop, obowiązujący w większości Kościołów luterańskich w Europie, w tym także w Kościele Ewangelicko-Augsburskim w Polsce, zawiera teksty wyjęte z Nowego Testamentu z pominięciem czterech ewangelii. Większość z nich pokrywa się ze zbiorem lekcji apostolskich porządku starokościelnego. Zbiór kazań oparty na nowotestamentowych tekstach II rzędu, który oddaję do rąk Czytelników, zatytułowany został: Dzień się przybliżył. Tytuł zaczerpnięty został z lekcji apostolskiej 1. niedzieli adwentu (Rz 13,8–14). Każe on nam myśleć o wypełnieniu czasu i patrzeć w przyszłość. Nadszedł czas zbawienia w Jezusie Chrystusie, dlatego aktualne jest napomnienie naszego Zbawiciela: „Wypełnił się czas i przybliżyło się Królestwo Boże, upamiętajcie się i wierzcie ewangelii” (Mk 1,15).

Apostoł Paweł wyjaśnia nam, jak powinno wyglądać życie wierzącego chrześcijanina: „Po­stępujmy przystojnie jak za dnia, nie w biesiadach i pijań­stwach, nie w rozpustach i rozwiązłości, nie w swarach i zazdrości; ale obleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie czyńcie starania o ciało, by zaspokajać pożądliwości” (Rz 13,13).

Przyoblec się w Chrystusa, to znaczy żyć słowem Bożym, karmić się nim, budować na nim swoje życie, każdego dnia na nowo wpisywać je w serce.

    Czym jest słowo Boże? Jaka jest jego droga do serca? Nie przychodzi ono do nas inaczej, jak tylko przez słowo Pisma Świętego. Słowo żywego Boga zostało dane człowiekowi w postaci słowa ludzkiego ze wszystkimi jego ułomnościami. Słowem Bożym jest żywe słowo zwiastowane przez Kościół na polecenie Jezusa Chrystusa, jedynego Pana Kościoła. Dzięki temu zwiastowaniu Bóg dotyka serca człowieka i przez Ducha Świętego budzi w nim wiarę. Słowo jest narzędziem Ducha Świętego. Słowo Boże jest natury duchowej. Jednakże ze względu na naszą cielesność słowo żywego Boga przyobleka się w słowo ludzkie. Nieustannie dochodzi do pewnego rodzaju „inkarnacji”, wcielenia słowa Bożego w konkretne słowo ludzkie. Słowo Boże, tzw. słowo wewnętrzne (verbum internum) nie może w spotkaniu z człowiekiem obejść się bez Słowa zewnętrznego (verbum externum). Słowo wewnętrzne nie jest wielkością ontologiczną, lecz należy do sfery przeżycia, religijnego doświadczenia, wiary, którą Duch Boży budzi przez słowo Pisma. Słowo zewnętrzne to słowo Pisma Świętego, słowo zwiastowane w kościele i na każdym innym miejscu, gdzie rozlega się słowo biblijne, gdzie ono się rozlega i jest wyjaśniane. To jedyne słowo, przez które Bóg daje się słyszeć człowiekowi.

     Kazania zawarte w postylli zatytułowanej Dzień się przybliżył zo­stały w większości opublikowane sześć lat temu w Internecie na moim blogu Teologia żywa. Dzięki uprzejmości Wydawnictwa „Warto” mogą się one teraz ukazać w formie książkowej, tak bardzo cenionej jeszcze przez wielu wiernych naśladowców Chrystusa.

     Kazania zakończone są modlitwami, które pochodzą z czterech czę­ści zbioru modlitw mojego autorstwa, pt. Przed ołtarzem Pańskim, wydanych w 1994 i 1995 roku. Dzięki temu Czytelnicy niniejszej postylli będą mieli żywą społeczność z wiernymi naszego Kościoła, zgromadzonymi na nabożeństwach, bowiem modlitwy te śpiewane są w kościołach w czasie liturgii.

 

Z przedmowy

08:55, mku841 , Moje książki (2012 -
Link
 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 6