| < Styczeń 2018 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
poniedziałek, 17 kwietnia 2017

 

Tematy kazań pasyjnych (tygodniowych) w roku 500-lecia Reformacji

Kilka uwag wstępnych

       Theologia crucis ks. Marcina Lutra, obok nauki o usprawiedliwieniu z łaski przez wiarę, należy do najbardziej rozpoznawalnego znaku teologicznej refleksji wittenberskiego Reformatora. Dlatego Wielki Piątek i poprzedzający go czas pasyjny w naszym Kościele, obchodzony jest ze szczerą czcią i pietyzmem.

       Czasem podejmuje się próbę wyprowadzenia z 95 tez, dotyczących nadużyć związanych z handlem odpustami, wszystkich tematów, rozwijanych przez Lutra po 1517 roku. Jest to wątpliwej jakości wysiłek. Należy brać pod uwagę przede wszystkim intencje wittenberskiego Reformatora, kiedy wyzwał do publicznej dyskusji uczonych na temat odpustów. Chociaż kilka tez (głównie teza 1) nadawałyby się jako motyw przewodni dla pasyjnych kazań w bieżącym roku, to jednak sięganie do tez w okresie pasyjnym nie jest dobrym rozwiązaniem.

       Luter nie urodził się reformatorem, Luter stał się reformatorem Kościoła. Stał się nim, pochylając się nad Biblią. Pierwsze prawdziwie głębokie pochylenie się Lutra nad słowami Pisma miało miejsce, kiedy przygotowywał się do wykładów na temat psalmów. Z niezbyt dawno odkrytych wykładów na temat Księgi psalmów wynika, że Luter powoli dojrzewał duchowo. Podczas przygotowania wykładu na temat psalmu 22, doszło do przełomu w życiu Lutra, który to przełom konsekwentnie prowadził do wielkiego przełomu reformacyjnego i do Reformacji.

       W roku 500-lecia Reformacji wydaje się uzasadnione skierowanie naszych oczu na Księgę psalmów, pamiętając przy tym, że Luter niezwykle wysoko cenił Księgę psalmów, czego przykładem są fragmenty przedmowy Lutra do Psałterza, poniżej zacytowane.

       „Psałterz powinien być drogi i miły już choćby dlatego, że tak jasno przepowiada śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa i przedstawia Jego królestwo oraz stan i istotę całego chrześcijaństwa, tak że słusznie mógłby nazywać się małą Biblią, w której wszystko, co znajduje się w całej Biblii, ujęte jest w najpiękniejszy i najkrótszy sposób, i która jest sporządzona i przygotowana na wzór wspaniałego enchirydionu, czyli podręcznika. Dlatego wydaje się, iż Duch Święty sam chciał wziąć na siebie ten trud i zebrać z całego chrześcijaństwa i ze wszystkich świętych krótką Biblię albo księgę egzemplów, aby ten, kto nie mógłby przeczytać całej Biblii, miał tutaj niemal całą summę ułożoną w małą książeczkę. […]

Ludzkie serce bowiem jest jak okręt na wzburzonym morzu, który gnają wichry z czterech stron świata. Tutaj napiera lęk i troska przed przyszłym nieszczęściem; tam nadchodzi zmartwienie i smutek z powodu teraźniejszego zła. Tutaj wieje nadzieja i zuchwałość z powodu przyszłego powodzenia; tam dmie pewność i radość z teraźniejszych dóbr. Lecz takie wichry uczą mówić szczerze, otwierają serce i pokazują jego głębię. Kto bowiem tkwi w lęku i potrzebie, mówi o nieszczęściu całkiem inaczej niż ten, komu towarzyszą radości. A ten, komu towarzyszą radości, mówi i śpiewa całkiem inaczej o radościach niż ten, kto tkwi w lęku. To nie płynie z serca (jak się mówi), gdy smutny będzie się śmiał lub wesoły płakał; to znaczy, głębia jego serca nie jest otwarta i nie uzewnętrznia się. […]

       Gdzie znajdziemy wspanialsze słowa radości niż w psalmach pochwalnych i psalmach dziękczynnych? Tu spoglądasz wszystkim świętym w serce, jak w piękny wesoły ogród, ba, jak w niebo, i widzisz, jak rosną tam wspaniałe, serdeczne, wesołe kwiaty wszelkich pięknych, radosnych myśli o Bogu i Jego dobrodziejstwie. Z drugiej strony, gdzie znajdziesz głębsze, żałośniejsze, pełniejsze boleści słowa o smutku niż w psalmach lamentacyjnych? Tu spoglądasz znów wszystkim świętym w serce jak w śmierć, ba, jak w piekło. Jak mrocznie i ciemno jest tam od wszelkiego smutnego widoku Bożego gniewu! […]

       Jeżeli chcesz zobaczyć święty Kościół chrześcijański odmalowany żywą barwą i w żywych kształtach, ujęty jak w małym obrazie, weź przed siebie Psałterz, a będziesz miał wówczas wspaniałe, jasne, czyste zwierciadło, które ukaże ci, czym jest chrześcijaństwo. Ba, znajdziesz tam również samego siebie i prawdziwe „gnothi seauton”, ponadto samego Boga i wszystkie stworzenia”.

(Uwaga! Słowa: „gnothi seauton” znajdowały się nad wejściem do świątyni Apollosa w Delfach, a znaczą: ‘poznaj samego siebie’).

 

 

Z Księgą psalmów na drodze pod krzyż

1. Idziemy do Jerozolimy

„Błogosławiony człowiek, który ma siłę swoją w tobie, gdy o pielgrzymkach myśli! Gdy idą przez wyschłą dolinę, wydaje im się obfitującą w źródła, jakby przez wczesny deszcz błogosławieństwami okrytą. Z mocy w moc wzrastają, aż ujrzą prawdziwego Boga na Syjonie. Panie, Boże Zastępów, usłysz modlitwę moją, nakłoń ucha, Boże Jakuba! Boże, tarczo nasza, wejrzyj i spojrzyj na oblicze pomazańca swego”. (Ps 84,6-10)

„A wziąwszy z sobą dwunastu rzekł do nich: Oto idziemy do Jeruzalemu, i wszystko, co napisali prorocy, wypełni się nad Synem Człowieczym”. (Łk 18,31)

2. Grzech i przebaczenie

„Bezbożny myśli w pysze swojej: Nie będzie dochodził ... Nie ma Boga (...). Mówi w sercu swoim: Zapomniał Bóg, zakrył oblicze swoje ... Nigdy nie będzie widział”. (Ps 10,4.11)

„Jezus rzekł: Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią”. (Łk 23,34)

3. Bądź sędzią moim, Boże!

„Bądź sędzią moim, Boże, i rozstrzygnij spór mój z narodami bezbożnymi! Wybaw mnie od ludzi fałszywych i niegodziwych! Ponieważ Ty jesteś Bogiem moim, ostoją moją, dlaczego mnie odrzuciłeś? Dlaczego mam chodzić smutny, gdy nieprzyjaciel mnie dręczy?” (Ps 43,1.2)

„A około dziewiątej godziny zawołał Jezus donośnym głosem: Eli, Eli, lama sabachtani! Co znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? (Mt 27,46)

4. Oczy Pańskie patrzą na sprawiedliwych

„Oczy Pańskie patrzą na sprawiedliwych, a uszy jego słyszą ich krzyk. Oblicze Pańskie jest zwrócone przeciwko złoczyńcom, aby wytracić z ziemi pamięć ich”. (Ps 34,16.17)

„I rzekł mu: Zaprawdę powiadam ci, dziś będziesz ze mną w raju”. (Łk 23,43)

5. Krzyż szkołą modlitwy

„Wybaw mnie, Boże, bo wody grożą duszy mojej! Ugrzęzłem w głębokim błocie i nie mam oparcia dla nóg, dostałem się w głębokie wody, a nurt zalewa mnie. Zmęczyłem się wołając, wyschło gardło moje; zamroczyły się oczy moje od czekania na Boga mego”. (Ps 69,2-4)

„I wyszedłszy, udał się według zwyczaju na Górę Oliwną (...) i padłszy na kolana modlił się, mówiąc: Ojcze, jeśli chcesz, oddal ten kielich ode mnie: wszakże nie moja, lecz twoja wola niech się stanie. I ukazał się anioł, umacniający go. I w śmiertelnym boju jeszcze gorliwiej się modlił; i był pot jego jak krople krwi, spływające na ziemię”. (Łk 22,39.41-44)

6. Krzyż uczy zaufania

„Kto mieszka pod osłoną Najwyższego, kto przebywa w cieniu Wszechmocnego, ten mówi do Pana: Ucieczko moja i twierdzo moja, Boże mój, któremu ufam”. (Ps 91,1.2)

„Arcykapłani wraz z uczonymi w Piśmie i starszymi wyśmiewali się z niego i mówili: Zaufał Bogu; niech On teraz go wybawi, jeśli ma w nim upodobanie, wszak powiedział: Jestem Synem Bożym”. (Mt 27,41.43)

Wielki Piątek. Wy, którzy boicie się Pana, chwalcie Go!

„Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił...? Czemuś tak daleki od wybawienia mojego, od słów krzyku mojego? Boże mój! Wołam co dnia, a nie odpowiadasz, w nocy, a nie mam spokoju ... Będę opowiadał imię twoje braciom moim, będę cię chwalił pośród zgromadzenia. Wy, którzy boicie się Pana, chwalcie go! Wysławiajcie go wszyscy potomkowie Jakuba! Bójcie się go wszyscy potomkowie Izraela! Gdyż nie wzgardził i nie brzydził się nędzą ubogiego, ani nie ukrył przed nim oblicza swojego, lecz gdy wołał do niego, wysłuchał go... Od ciebie pochodzi moja pieśń pochwalna w wielkim zgromadzeniu. Śluby moje spełnię wobec tych, którzy się ciebie boją”. (Ps 22,2.3.23-26)

„A około dziewiątej godziny zawołał Jezus donośnym głosem: Eli, Eli, lama sabachtani! Co znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”. (Mt 27,47)

 

(Uwaga! Do cytatów z Psałterza dołączone zostały krótkie fragmenty z ewangelii, aby zilustrować przekonanie Lutra, że psalmy zapowiadały krzyż Chrystusa)

05:30, mku841 , Tematy kazań pasyjnych
Link
środa, 13 stycznia 2016
Kościół pod krzyżem Chrystusa

Kościół pod krzyżem Chrystusa

(Tematy pasyjnych nabożeństw tygodniowych w „Roku Kościoła”)

Motto:

„Jak mnie [Ojciec] posłałeś na świat, tak i ja posłałem ich na świat” (J17,18)

1. Świadectwo Kościoła o Chrystusie

„Wy za kogo mnie uważacie? A odpowiadając Szymon Piotr rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego. A Jezus odpowiadając, rzekł mu: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie ciało i krew objawiły ci to, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. A ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go. Od tej pory zaczął Jezus Chrystus tłumaczyć uczniom swoim, że musi pójść do Jerozolimy, wiele wycierpieć od starszych arcykapłanów i uczonych w Piśmie, że musi być zabity i trzeciego dnia wzbudzony z martwych”. (Mt 16,15–18. 21–25)

„Umiłowani, jeżeli Bóg nas tak umiłował, i myśmy powinni nawzajem się miłować. Boga nikt nigdy nie widział; jeżeli nawzajem się miłujemy, Bóg mieszka w nas i miłość jego doszła w nas do doskonałości. Po tym poznajemy, że w nim mieszkamy, a On w nas, że z Ducha swojego nam udzielił. A my widzieliśmy i świadczymy, iż Ojciec posłał Syna jako Zbawiciela świata. Kto tedy wyzna, iż Jezus jest Synem Bożym, w tym mieszka Bóg, a on w Bogu. A myśmy poznali i uwierzyli w miłość, którą Bóg ma do nas. Bóg jest miłością, a kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim.”. (1 J 4,11–16)

Plan:

1). Wiara w Jezusa jako Chrystusa

2). Tylko Chrystus

3). Chrystus treścią zwiastowanie Kościoła

2. Świadectwo Kościoła o krzyżu

„Nie wstydzę się Ewangelii Chrystusowej, jest ona bowiem mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy, najpierw Żyda, potem Greka”.  (Rz 1,16)

„Podczas gdy Żydzi znaków się domagają, a Grecy mądrości poszukują, my zwiastujemy Chrystusa ukrzyżowanego, dla Żydów wprawdzie zgorszenie, a dla pogan głupstwo, natomiast dla powołanych – i Żydów, i Greków, zwiastujemy Chrystusa, który jest mocą Bożą i mądrością Bożą.  Bo głupstwo Boże jest mędrsze niż ludzie, a słabość Boża mocniejsza niż ludzie. Przypatrzcie się zatem sobie, bracia, kim jesteście według powołania waszego, że niewielu jest między wami mądrych według ciała, niewielu możnych, niewielu wysokiego rodu,  ale to, co u świata głupiego, wybrał Bóg, aby zawstydzić mądrych, i to, co u świata słabego, wybrał Bóg, aby zawstydzić to, co mocne, i to, co jest niskiego rodu u świata i co wzgardzone, wybrał Bóg, w ogóle to, co jest niczym, aby to, co jest czymś, unicestwić, aby żaden człowiek nie chełpił się przed obliczem Bożym. Ale wy dzięki niemu jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i poświęceniem, i odkupieniem, aby, jak napisano: Kto się chlubi, w Panu się chlubił”. (1 Kor 1,22–31)

Plan:

1). Krzyż treścią ewangelii

2). Krzyż chlubą Kościoła

3). Krzyż zbawieniem dla świata

3. Kościół modlący się i naśladujący Chrystusa

„Wtedy Jezus rzekł do uczniów swoich: Jeśli kto chce pójść za mną, niech się zaprze samego siebie i weźmie krzyż swój, i niech idzie za mną. Bo kto by chciał życie swoje zachować, utraci je, a kto by utracił życie swoje dla mnie, odnajdzie je”. (Mt 16,24.25)

„I wziął z sobą Piotra oraz dwóch synów Zebedeuszowych, i począł się smucić i trwożyć. Wtedy mówi do nich: Smętna jest dusza moja aż do śmierci; pozostańcie tu i czuwajcie ze mną. Potem postąpił nieco dalej, upadł na oblicze swoje, modlił się i mówił: Ojcze mój, jeśli można, niech mnie ten kielich minie; wszakże nie jako Ja chcę, ale jako Ty. I wrócił do uczniów, i zastał ich śpiących, i mówił do Piotra: Tak to nie mogliście jednej godziny czuwać ze mną? Czuwajcie i módlcie się, abyście nie popadli w pokuszenie; duch wprawdzie jest ochotny, ale ciało mdłe. Znowu po raz drugi odszedł i modlił się, mówiąc: Ojcze mój, jeśli nie może mnie ten kielich minąć, żebym go pił, niech się stanie wola twoja. I przyszedł znowu, i  zastał ich śpiących, albowiem oczy ich były obciążone. I zostawił ich, znowu odszedł i modlił się po raz trzeci tymi samymi słowami. Wtedy przyszedł do uczniów i mówił do nich: Śpijcie dalej i odpoczywajcie, oto nadeszła godzina i Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników. Wstańcie, pójdźmy; oto się zbliża ten, który mnie wyda”. (Mt24,37–46)

 „Na to bowiem powołani jesteście, gdyż i Chrystus cierpiał za was, zostawiając wam przykład, abyście wstępowali w jego ślady; On grzechu nie popełnił ani nie znaleziono zdrady w ustach jego; On, gdy mu złorzeczono, nie odpowiadał złorzeczeniem, gdy cierpiał, nie groził, lecz poruczał sprawę temu, który sprawiedliwie sądzi”. (1 P 2,21–23)

„Módlcie się za nas, aby Słowo Pańskie krzewiło się i rozsławiało wszędzie, podobnie jak u was, i abyśmy byli wybawieni od ludzi przewrotnych i złych; albowiem wiara nie jest rzeczą wszystkich” (2 Tes 3,1.2)

Plan:

1) Pan przyczynia się za Kościołem

2). Modlitwa za Kościół

3. Naśladowanie Chrystusa

4.  Kościół jednością w Ukrzyżowanym

„A stały pod krzyżem Jezusa matka jego i siostra matki jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. A gdy Jezus ujrzał matkę i ucznia, którego miłował, stojącego przy niej, rzekł do matki: Niewiasto, oto syn twój! Potem rzekł do ucznia: Oto matka twoja! I od owej godziny wziął ją ów uczeń do siebie”.  (J 17, 25–27)

A gdy On jeszcze mówił do tłumów, oto matka i bracia jego stanęli na dworze, chcąc z nim mówić. I rzekł mu ktoś: Oto matka twoja i bracia twoi stoją na dworze i chcą z tobą mówić. A On, odpowiadając, rzekł temu, co mu to powiedział: Któż jest moją matką? I kto to bracia moi? I wyciągnąwszy rękę ku uczniom swoim, rzekł: Oto matka moja i bracia moi! Albowiem ktokolwiek czyni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten jest moim bratem i siostrą, i matką” (Mt 12,46–50)

 „Ja za nimi proszę, nie za światem proszę, lecz za tymi, których mi dałeś, ponieważ oni są twoi; i wszystko moje jest twoje, a twoje jest moje i uwielbiony jestem w nich. I już nie jestem na świecie, lecz oni są na świecie, a Ja do ciebie idę. Ojcze święty, zachowaj w imieniu twoim tych, których mi dałeś, aby byli jedno, jak my. Ja dałem im słowo twoje, a świat ich znienawidził, ponieważ nie są ze świata, jak Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich wziął ze świata, lecz abyś ich zachował od złego.  Nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata.  Poświęć ich w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą.  Jak mnie posłałeś na świat, tak i ja posłałem ich na świat; i za nich poświęcam siebie samego, aby i oni byli poświęceni w prawdzie. A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie. Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we mnie, a Ja w tobie, aby i oni w nas jedno byli, aby świat uwierzył, że Ty mnie posłałeś. A Ja dałem im chwałę, którą mi dałeś, aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy”. (J 17,9–22)

Plan:

1). Kościół jedną rodziną dzieci Bożych

2). Jedność Kościoła w Chrystusie

3). Jedność Kościoła w wierze i świadectwie

5. Kościół w służbie bliźniemu

„Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służył i oddał życie swoje na okup za wielu” (Mt 20,21)

„Jedni drugich brzemiona noście, a tak wypełnicie zakon Chrystusowy. Jeśli bowiem kto mniema, że jest czymś, będąc niczym, ten samego siebie oszukuje. Każdy zaś niech bada własne postępowanie, a wtedy będzie miał uzasadnienie chluby wyłącznie w sobie samym, a nie w porównaniu z drugim”. (Ga 6,2–4)

„Zaprawdę powiadam wam, cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci, mnie uczyniliście.”. (Mt 25,40)

Plan:

      1). Chrystus przykładem niesienia pomocy bliźniemu (cuda Jezusa)

      2). Okazywanie miłości jest naśladowaniem Chrystusa

      3). Chrystus pomocą w okazywaniu miłości bliźniemu

6. Kościół w Chrystusie przewodnikiem do odpocznienia

„Gdy tedy obietnica wejścia do odpocznienia jego jest jeszcze ważna, miejmy się na baczności, aby się nie okazało, że ktoś z was pozostał w tyle. I nam bowiem była zwiastowana dobra nowina, jak i tamtym; lecz tamtym słowo usłyszane nie przydało się na nic, gdyż nie zostało powiązane z wiarą tych, którzy je słyszeli. Albowiem do odpocznienia wchodzimy my, którzy uwierzyliśmy, zgodnie z tym, jak powiedział: Jak przysiągłem w gniewie moim: Nie wejdą do mego odpocznienia, chociaż dzieła jego od założenia świata były dokonane. O siódmym dniu bowiem powiedział gdzieś tak: I odpoczął Bóg dnia siódmego od wszystkich dzieł swoich. A na tym miejscu znowu: Nie wejdą do odpocznienia mego.  Skoro więc jest tak, że niektórzy do niego wejdą, a ci, którym najpierw była zwiastowana dobra nowina, z powodu nieposłuszeństwa nie weszli, przeto znowu wyznacza pewien dzień, "dzisiaj", mówiąc przez Dawida po tak długim czasie, jak to przedtem zostało powiedziane: Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych. Gdyby bowiem Jozue wprowadził ich był do odpocznienia, nie mówiłby Bóg później o innym dniu. A tak pozostaje jeszcze odpocznienie dla ludu Bożego; kto bowiem wszedł do odpocznienia jego, ten sam odpoczął od dzieł swoich, jak Bóg od swoich.  Starajmy się tedy usilnie wejść do owego odpocznienia, aby nikt nie upadł, idąc za tym przykładem nieposłuszeństwa”. (Hbr 41–11, )

„Niech to jedno, umiłowani, nie uchodzi uwagi waszej, że u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy, chociaż niektórzy uważają, że zwleka, lecz okazuje cierpliwość względem was, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do upamiętania” (2 P 3,8.9)

Plan:

      1). Droga do odpocznienie pod krzyżem i przez krzyż

      2). Chrystus przewodnikiem naszym do odpocznienia

      3). Wieczne odpocznienie w Chrystusie

18:44, mku841 , Tematy kazań pasyjnych
Link
 
1 , 2 , 3 , 4 , 5